6-6-2019

Een symbolische datum voor het evenement wat op deze dag al jarenlang georganiseerd wordt: Alpe d’Huzes. Axians’ Jeroen van Meel had als doelstelling zes keer de berg op voor het goede doel. Deze dag bevat alle emoties en inspanningen die vele mensen op een jaar nog niet meemaken, hij zette zijn verhaal op papier.

Cisco biedt al jaren ondersteuning aan de IT van Alpe d’Huzes, een volledig ingericht NOC waar videobeelden binnenkomen die Cisco specialisten vervolgens beschikbaar stellen aan de media. Daarnaast is een wifi netwerk opgezet om de passerende fietsers, wandelaars, hardlopers en andere sportievelingen te registreren via een tag op je deelnemersnummer.

Impact maken op het leven van mensen

Naast de technische faciliteiten vaardigt Cisco deelnemers af en dit jaar voor het eerst ook een Cisco partner team. Avit, Vosko, Dimension Data, Ingram Micro en Axians waren bereid om de berg te bedwingen en een ruime donatie te doen om de strijd tegen kanker zowel met fysieke inspanning als financieel te ondersteunen.  Na onze aankomst en de eerste losse flodders in de dagen voor de koersdag hebben we elkaar snel leren kennen. Wie je bent of bij welke organisatie je werkt spelen geen rol meer. Het gaat tijdens deze dagen om de impact die we hebben op de levens van mensen, hoe we dat leven uiteindelijk beter kunnen maken.

De missie was duidelijk en de spanning in de voorbereidingen steeg naarmate de uren vorderden. Hoeveel keer ga jij naar boven? Hoeveel heb je getraind? Wat ga je eten? Voor wie doe jij het? Gelukkig stonden de ervaren Cisco Alpe veteranen paraat om alle antwoorden te geven en ons perfect te voorzien van eten en nuttige tips.

Piepende remmen en duizenden kaarsjes

Na een korte nacht ging de wekker af om 2:00 uur, alles verzamelen, even vier koude pannenkoeken naar binnen werken, goed aankleden en de verlichting op de fiets aanbrengen. All set to go! Om 3:15 zijn we met de hele groep afgedaald van de Alpe d’Huez naar het dorpje Bourg d’Oissans. De temperatuur 7 graden, de afdaling achter de motards en in de bochten duizenden kaarsjes die aangestoken zijn voor mensen die hun strijd verloren hebben of nog aan het vechten zijn tegen deze vreselijke ziekte. Het was doodstil onderweg op het piepen van de remmen en de frisse wind na.

Aangekomen in het dal, verzamelen zich duizenden mensen in de straten van Bourg d’Oissans, klaar om te beginnen aan de persoonlijke uitdaging voor deze dag. Om 4:40 uur mochten we als tweede groep beginnen aan de eerste klim van de berg die altijd wint. De kou is weg na de eerste twee kilometers, 10% stijgen en iedereen is warm, de spieren worden geplaagd door de stijging van de berg en de ademhaling laat wolkjes achter in de frisse vroege ochtend. Iedereen fietst op zijn of haar eigen tempo naar boven. Mijn streeftijd was 1 uur en 30 minuten om de 16 kilometer lange klim te doen.

De mist trekt weg en de zon laat zich zien

Indrukwekkend om alle indrukken onderweg te verwerken, een man die fiets met een kunstbeen, iemand met een arm, fraai uitgedoste mensen met klompen op de helm en honderden wandelaars, kinderen van alle leeftijden. De supporters staan vanaf bocht zeven, de Nederlandse bocht, luid te zingen, schreeuwen en applaudisseren. Dit geeft een extra boost om nog even extra aan te zetten. De eerste drie beklimmingen gaan voorbij alsof ik het elke dag doe, met een hartslag van max 150 en een soepele tred naar boven en goed blijven eten en drinken. De vierde klim is pittig, de mist trekt weg en de zon laat zich zien, voor het eerst is het duidelijk welke lussen ik moet afleggen in het laatste en meest pittige stuk. Ter afleiding ga ik een gesprek aan met een fietser, Roy heet hij. ‘Hey Roy het gaat goed, de hoeveelste keer is dit naar boven?’ Hij antwoordt ‘De vierde’. ‘Nou, dan ga je de zes zeker halen!’ ‘Nee, mijn lichaam kan dit niet aan sinds ik lid van de club ben. Na deze keer zit mijn gevecht voor vandaag erop.’ Het enige wat ik kan zeggen is respect, dat je dit doet, ik ben trots op je Roy. Dat doet me beseffen dat ik niet moet zeuren en blij moet zijn dat ik een steentje kan bijdragen aan de Alpe d’Huzes.

Sport verbroedert: make it happen!

De meest verschillende emoties die ik ooit op een dag heb mogen meemaken, heb ik op 6 juni ervaren. Vriendschap, verdriet, geluk, trots, wilskracht, vermoeidheid en nog veel meer. Mensen die samen deze machtige berg en deze ziekte verslaan of in ieder geval tot een chronische ziekte proberen te maken. Sport verbroedert en na zes beklimmingen ben ik er zeker van dat we meer kunnen dan we zelf denken, als je maar wilt. Make it happen!